Zorg en ethiek
Internationaal spreekt men van "care"en "ethics". Deze termen laten zich afgekort samenvoegen tot CARETH. Dat is een mooie symbolische afkorting, want als woord heeft dat ook een officiële betekenis. Waar wij heden de vraag stellen Who cares? schreef men in oud-engels Who careth?
Symbolischer kan het niet, want dat is precies de vraag waar ik mij mee bezig houdt: "Wie zorgt?" en dan niet puur in de mechanische zin van de handeling "zorg verlenen". Er is meer: het gaat mij juist ook om de dimensie van de ethiek, het bewustzijn dat we te maken hebben met een zorgvragende mens. Deze mens moet op een verantwoorde, menslievende wijze worden tegemoet getreden. Wij moeten oog hebben voor heel de mens; niet in de hoedanigheid van een "patiënt" of "hulpbehoevende", maar iemand die menswaardig wordt geholpen en die bij de hulpverlener een luisterend oor kan vinden.
Een hulpverlener maakt zich pas tot een goede hulpverlener als hij/zij zich ook normatief bekwaam acht.
Hierbij gaat het om de 'goede' dingen doen . Normatieve bekwaamheid onder hulpverleners lijkt op dit moment een ondergeschoven kindje te
worden doordat de aandacht vooral uitgaat naar de vaktechnische bekwaamheid. Een goede professional is iemand die zowel vaktechnisch als
normatief bekwaam is.
Dàt maakt iemand tot een reflectieve professional zoals Verkerk - hoogleraar ethiek - dat noemt. Een reflectieve professional vraagt zich dingen af, beoordeelt zijn 'handelen en neemt verantwoordelijkheid.
Mijn passie is hulpverleners te helpen bij deze persoonlijke bewustwording.
